Waarom we de dood op de koop toe nemen voor grotere billen

Sietske Atsma BLOG 1 Comment

Met tranen in mijn ogen keek ik naar de rapportage over BBL behandelingen in Turkije. Niet zozeer om de slechte omstandigheden in het ziekenhuis waar (terecht) verbolgen op gereageerd is, maar des te meer om de onachtzaamheid waarmee de jonge vrouwen de operatie ondergaan.  

Ik worstel al een tijd met mijn positie binnen de cosmetische branche en met dit platform. Ik ben 5 jaar geleden wiemooiwilzijn begonnen uit enthousiasme over de maakbaarheid van het lichaam. Vooropgesteld dat ik nog steeds onverminderd enthousiast ben over de mogelijkheid je lichaam naar eigen wens te vormen, word ik steeds meer geconfronteerd met de keerzijde van cosmetische ingrepen. Een cosmetische ingreep kan bijdragen aan levensgeluk, maar de andere kant van de medaille staat voor verdriet, schaamte en pijn.

Mijn doel was wiemooiwilzijn een plek te laten zijn waar mensen veilig en kosteloos hun wensen kunnen bespreken en de informatie kunnen verzamelen waarmee een weloverwogen keuze gemaakt kan worden om iets wel of juist niet te laten doen. Dat het is gelukt om met wiemooiwilzijn een veilige plek te creëren, blijkt uit de vele berichten die we krijgen waarin om hulp wordt gevraagd bij een complicatie. Iets waar we van tevoren niet op berekend waren, zeker niet op het aantal meldingen van complicaties. Veel meer dan een luisterend oor bieden en verwijzen naar de juiste adressen om tot een oplossing te komen, kunnen we niet. 

Kans op overlijden bij BBL is echt

De verhalen van de mensen die zich melden met een complicatie zijn vaak droevig en hebben vaak een raakvlak met de complicaties die ik zelf ondervind. En dat is ook precies waarom de tranen in mijn ogen sprongen bij het zien van de documentaire. Tijdens het opnoemen van de risico’s verbonden aan de ingreep werden schouders opgehaald en zelfs de mededeling dat je het leven kunt laten werd schamper weggelachen. Even voor de beeldvorming; het mortaliteitcijfer is van alle cosmetische ingrepen bij een BBL het hoogst. De kans om te overlijden is dus echt. 

Wat mij zo zeer raakt is de herkenning. Ook ik trok mijn schouders op bij het horen van de risico’s van een ingreep en nam de kans op overlijden voor lief. Met het oog op het resultaat en wat me dat mogelijk allemaal aan levensgeluk ging brengen, nam ik de kans op complicaties niet serieus. De risico’s waren ook veel te abstract. Je kunt je namelijk helemaal niet inbeelden wat een complicatie voor impact op je leven heeft als je die nog niet hebt ervaren. De ingrepen die ik heb ondergaan liet ik uitvoeren in een tijd dat ik niet in mijn kracht stond. Het was een rommelige periode in mijn leven waarin ik me vaak stuurloos voelde. Dat je op dat moment dan ook niet in staat bent om weloverwogen keuzes te maken, blijkt. Ontstaan er vervolgens ook nog complicaties, dan wordt het leven nog een stuk ingewikkelder kan ik je vertellen. Van verbeterd levensgeluk was geen sprake en een lang medisch traject ging van start. 

Ontkenning van risico’s

Om helder te krijgen hoe dat ‘ontkenningsproces’ voorafgaand aan een cosmetische ingreep precies werkt, vroeg ik therapeut Hanne Houben om uitleg. Zij vertelde mij dat het niet (willen) horen over de risico’s van een ingreep te maken heeft met het RAS systeem. “Het RAS (reticulair activatie systeem) is een ‘filter systeem’; als je bijvoorbeeld hebt bedacht dat je een borstvergroting wilt dan zie je opeens overal mensen die dat ook hebben of lees je overal artikelen over borstvergrotingen. De cognitieve dissonantie zorgt er voor dat je alles uit je gedachten bant dat niet in je voorgenomen plan past omdat het gevoel van tegenstrijdigheid of twijfel niet fijn is. Je gaat dan dingen goedpraten of weglaten zodat jouw besluit het beste lijkt. Een arts die je inlicht over de mogelijke risico’s verbonden aan een ingreep filtert het brein makkelijker weg dan de behoefte toe te geven aan het onderliggende verlangen.”, aldus Hanne. 

Eenmaal over de drempel bij de kliniek sta je dus al 1-0 achter. Je hebt immers al besloten de cosmetische ingreep te willen. Gaat de ingreep vervolgens ook nog eens fout dan ben je de rest van je leven bezig de achterstand in te halen.

Verantwoorde cosmetische ingrepen

Hoe we kunnen voorkomen dat jonge vrouwen als in de documentaire zulke risicovolle ingrepen ondergaan? Informatie blijft dan toch het beste middel, maar dan informatie op een veel breder vlak. In het stadium voordat over een eventuele ingreep wordt nagedacht, zodat het RAS nog niet in werking is getreden. Goede voorlichting op scholen, meer voorlichting in de media en een meer verantwoord aanbod van cosmetische ingrepen. Daar ligt een grote rol voor de behandelaars, regelmakers en marketeers, hier en in het buitenland.

Tot slot is het belangrijk dat er bij de voorlichting door behandelaars rekening gehouden wordt met (het gebrek aan) ontvankelijkheid van de cliënt. Er kan gezocht worden naar andere manieren om beter door te dringen en er kan meer tijd en ruimte gegeven worden om een doordachte beslissing te nemen.

De documentaire van Ewout is te bekijken via Videoland.

Reageer 1

  1. Het idee cosmetische wereldje fascineert mij steeds meer.

    Het hele idee daarachter mag absoluut geen ondergeschoven kindje zijn.
    Het lichaamsbeeld en de uiterlijke kenmerken sieren de metaforen in het leven waar we het liefst eventjes een afstandje van moeten houden.

    De realiteit die daar achter schuilt is meer dan een overlevingsdrang van de geëvalueerde programma van de natuur.

    Het is een soort van metafysische leiden.
    Wie zijn we werkelijk!
    Welke betekenis heeft het leven!
    En welke wereld staan we in ons juiste spiegelbeeld, en kunnen we de realiteit tot onze verbeelding transformeren.

    Ik krijg het idee dat mensen toch stiekem het goddelijke ideaal willen streven om de geest tot leven te laten bloeien om meer de touwtjes in handen te kunnen krijgen.

    Ik loop inmiddels tegen de 40 aan maar door alle kommer en kwel van mijn lichaamsbeeld ben ik er wel keihard achter gekomen wat achter deze deuren van het uiterlijk verschijn schuil hielde.

    Aan de ene kant is het een fantastische fantasierijk oase vol met gekleurden feeën, engelen, elven, fluxia monstertjes, trollen, regenboog egels, knollen en moeraspuntmuts-kabouters.
    Ontelbare andere bizarre tevens kleurrijke vormige levendige belichaamde gedaantes.

    Maar aan de ander kant is het een hel die compleet samenvalt in een oneindige labyrint vol gevaren waar ik als pop in een gesmolten gouden kist zit opgesloten!

    Geen ontsnapping meer mogelijk.
    Het enige wat ik echt moet doen, want ik kan niet anders: Mijn kale kop in de wind gooien en het hele autistisch spectrum per direct de container in donderen en zo snel mogelijk mijn droom en ideaalbeeld verwezenlijken.

    Lef en moed tonen om veel contacten met mensen te zoeken.
    En met zijn alle een prachtige paradijs scheppen die alle kunstwerken uit de gehele wereld die tevens ook geschiedenis rijk zijn te overstijgen!

    Ik moet baas zijn over mijn verbeelding en de wereld in mijn handen zien te krijgen!
    Geen terugweg meer mogelijk.

    Eerlijk gezegd zijn mensen daar niet van bewust welke ondragelijke hel en onvoorspelbare mooie denkbeeldige fantasiewerkelijkheid daar achter schuil gaat.

    Maar ik kan uit mijn nek typen met de grootste onzin of waanzin.
    Mijn werkelijkheid is immers mijn realiteit!

    Gelukkig maar.
    De meeste blijven dol doorlopen met hen clowns gewaarwording om het stoute mannetje of vrouwtjes act te spelen voor lekker trek.

    Als anderen maar zien dat knapheid hen siert zal de masker opblijven en mijn ideale wereld altijd voor mijzelf blijven.

    Komen jullie mee, mijn wereld ontdekken.
    Het begint een beetje saai te worden.

    Schoonheid is grenzeloos en eindigt niet op het gelaat of lichaam, dat zijn de feiten.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *